Film

Weet je het nog?

Achter op jouw oude stadsfiets naar het werk in het centrum van Amsterdam na een nacht met weinig slaap. Het ontbijtje dat ik stiekem heel vies vond (een Wasa cracker met oude kaas, augurk en ketchup) in bed etend terwijl jij de krant doornam. In onze tijd waren we nog ver weg van smartphones en digitale nieuws apps. Ik denk dat je het niks gevonden had, die nieuwigheden. Ik hield mijn handen om jouw middel, voelde de ruwe stof van jouw spijkerjack in de lente en de zware katoenen ooit zwarte jas als het frisser werd. Jij fietste de route bijna met je ogen dicht terwijl ik de drukte van de stad in mij opnam. Een e-mailtje op mijn computer liet weten dat je er klaar voor was. De rit terug naar ons huis in de Vrolikstraat. Meestal stipt om half zes, als je het druk had een kwartiertje later. Bij de supermarkt haalden we eten. Als de dagen lang waren en de zon scheen, kochten we stokbrood, kaasjes en wat fruit. Dan ruilden we jouw stadfiets om voor onze Vittorio’s (kenners weten dat dit een fiets is waar echte vakantiefietser de wereld op ontdekten). Bidons met water, een fietstas gevuld en de avond lag voor ons. De weilanden doemden al snel op en jij wist altijd de beste route. In de herfst en wintermaanden waren de kaartjes voor de studentenbios snel gekocht en nam ik mijn plek weer in, achterop. Mijn benen dichtbij houdend als we een slingerbeweging maakten langs de hekjes om de drukke weg over te steken. Ik hield van de filmzaal en het café dat al sinds de oorlog gerund werd door studenten. Nu trouwens nog steeds, wist je dat? Jij hield vooral van de biertjes van de tap die het kijken naar de film een extraatje gaven.

Weet je nog hoe?

Hoe onze film een Hollywood sprookje leek? We waren samen, kozen voor elkaar, deelden dezelfde ideeën en hadden dezelfde wensen. Zelfs als het even botste. Ik was nooit bang met jou. Er was een moment, misschien zou je het een plotwending kunnen noemen van de bijrol die ik ging spelen in ons verhaal. De zon scheen, ik fietste naar ons nieuwe huis. Er stroomde zoveel geluk door mijn lichaam dat het pijn deed. Andere woorden heb ik er niet voor. Een stemmetje fluisterde ‘Dit gevoel kan toch niet altijd zo blijven?’  Maar de zon scheen en de lucht was onverminderd blauw. Thuis zag ik jou.

Weet je nog?

Jij hield niet van Hollywoodfilms, zei je vaak. Die eindigden altijd goed en dat is niet hoe het echte leven werkt. Ik vond dat stom. Ik hield er stiekem wel van. Films met een gelukkig einde. Jij kreeg je zin. Niet dat je het wilde. Ik weet zeker dat jij het script voor onze film ook anders in gedachten had. Het werd een film uit het leven gegrepen. De hoofdrolspeler ging dood. Hij liet zijn tegenspeelster achter met hun kinderen, toen nog te klein om het te beseffen.

Onze film werd een sequel voor mij. Ineens speelde ik de hoofdrol, ongewild. Ik leerde met vallen en opstaan hoe dat moest. Ik ben meer gevallen dan ik wilde. Ik heb beter leren opstaan, sneller en krachtiger. Deze film had er misschien niet moeten zijn en tegelijkertijd zijn er mooie dingen uit ontstaan. Ik ben gegroeid, gevormd, heb geleerd en geleefd zonder jou. Met onze dochters naast mij, die onbewust mij de kans hebben gegeven te worden wie ik nu ben. Veerkrachtig, passievol, liefdevol, moedig en kwetsbaar. Niet altijd zo sterk als ik zou willen maar sterk genoeg om de hoofdrol te dragen. Mijn sequel zou er niet zijn zonder onze film die geen happy end kende maar wel veel gelukkige momenten. Ik ben dankbaar voor de tijd die ons gegund was, korter dan ik mij had voorgesteld en die jij ongetwijfeld ook langer had willen laten duren.

Vandaag sla ik weer een bladzijde van het script om. Ik weet niet precies wat er komen gaat; dat is de verrassing die het leven steeds weer in petto voor ons heeft. Ik weet wel dat ik stiekem hoop op een Hollywood einde. Maar vooral hoop ik dat jij ergens in deze film meedoet. Als de stille kracht, de veilige bedding, de liefdevolle energie.

Ik weet dat leven soms pijn doet. Dat het niet altijd gaat zoals je graag wilt. Ik weet dat angst, verdriet, boosheid, blijdschap en vrolijkheid elkaar afwisselen. Ik weet dat onze liefde mooie dingen mogelijk heeft gemaakt.

Ik beloof je dat ik mijn rol zal blijven vervullen met jou in mijn hart.

Stoer, sterk & lief.

Sjaak Gieling
 1 juli 2007