Soms ben ik jaloers op de dinosaurussen… om preciezer te zijn: dat ze zijn uitgestorven. En dan eigenlijk vooral die, die direct dood waren toen die meteoriet naar beneden kwam. En niet die die pas heel langzaam dood gingen door honger, kou (of was het hitte? ik heb eigenlijk totaal geen verstand van dinosaurussen…), etc. omdat hun tijd voorbij was, ze niet meer relevant waren en ze de nieuwe orde niet begrepen. Want de laatste tijd voel ik me ook zo’n dinosaurus op het werk. En misschien zit daar ook mijn angst: dat daar ergens in de organisatie jungle al een meteoriet is ingeslagen en ik het nog niet door heb…
Even voor de duidelijkheid: ik werk er pas 5 jaar… maar het laatste jaar ben ik vaak de oudst gediende aan tafel, omgeven van een snel wisselende stortvloed aan belangrijke newcomers die met de wijsheid van 6 weken in de organisatie hun waarheden rond toeteren en trots oplossingen aanbieden die hun voorgangers na 6 weken ook riepen en die we sowieso al 3 keer geprobeerd hebben (want ja, ‘belangrijke’ newcomers die dus ook ervoor zorgen dat het gebeurt). En dan transformeer ik in iets dat ergens tussen een ‘cranky old lady’ en een T-Rex inzit: op maandagen is het nog een zacht ‘nou, nou…’, richting woensdag degenereert het tot een cynisch ‘als het zo makkelijk was…’ en op de vrijdag (wanneer ik eigenlijk vrij ben maar vanuit een of ander Messias-complex toch werk) uitgroeit tot een indrukwekkend, maar helaas ongearticuleerd gebrul. En ja: dat voelt op dat moment heerlijk!!! Maar zoals Peter van Uhm een keer zei: korte termijn denken is net als in je broek plassen: het voelt even lekker… ;-)
En nu sta ik hier, met dat beeld van mezelf als een oude lady T-Rex met verdachte natte vlekken rond haar midden in mijn hoofd… en dat is toch niet helemaal wie ik wil zijn. Dus, lieve vriendin met je eindeloze optimisme en inspiratie: welke snippets of wisdom zou je mij misschien aan kunnen reiken om toch weer in iets terug te kunnen transformeren dat tenminste een beetje boardroom safe is?
Liefs, je coach buddy
Lieve coachbuddy,
Ik heb goed nieuws voor je!
Een kort en vluchtig onderzoekje op internet leert dat niet alle dino’s uitstierven. Er waren een paar slimmeriken (of waren het geluksvogels?) die de meteorietinslag overleefden.
Als eerste waren ze niet in de buurt van de inslag. Dat zou je kunnen toepassen als experiment op het werk. Af en toe een blokje omlopen als het roeptoeteren begint. Of een werkplek op gepaste afstand zoeken. Tijdens vergaderingen een spontane allergieaanval krijgen waardoor je met rood doorlopen ogen de kamer uit kan lopen. Ik verzin maar iets.
Ten tweede waren de dino’s die overleefden niet zo groot. Dat is dus in jouw voordeel, want volgens mij ben jij lang niet het formaat van een T-rex. Dat betekent dat je je ook goed kunt verstoppen voor vurige betogen of wollige verhandelingen. Schuif langzaam onder je bureau om te zoeken naar het niet bestaande snoertje van je muis, Haal koffie voor alle collega’s bij het lekkerste koffietentje in de buurt omdat die uit de automaat niet te drinken is. Gen Z vindt een Tikkie van 6 euro heel normaal dus dat kost je niks. Schuil in het kopieerhok en laat het papier op zes plaatsen vastlopen. Natuurlijk zorg jij ervoor dat de storingen opgelost worden. Kost een uurtje, maar ach.
Punt drie. Flexitariers onder de dino’s hadden grotere kansen tot overleven. Dus: wees flexibel en buig af en toe mee met de storm op het werk. Pik de krenten uit de pap. Jij met al je ervaring weet waar die te vinden zijn.
Ten vierde, omdat kleine dino’s ook minder voedsel nodig hadden, konden zij zich veel langer met kleinere hoeveelheden redden. Zoek op het werk naar kleine beetjes energie en laat daar je werklust van stromen!
Als laatste en misschien wel het belangrijkste: deze overlevers waren heel mobiel omdat zij konden vliegen. Ze konden zich sneller verplaatsen naar gebieden waar de omstandigheden net wat minder extreem waren. Dus wie weet ben jij ook wel zo’n geluksvogel en vlieg jij af en toe gewoon naar een ander plekje. Bijvoorbeeld naar onze Executive Coaching locatie midden in de weilanden onder de rook van Amsterdam. Daar vind je in elk geval je mede geluksvogels die ook hun vleugels willen uitslaan.
En wat die transformatie betreft, dat komt wel goed. Wij coach buddies geven jou gewoon vleugels en voor je het weet fladder jij daar weer stukken vrolijker rond!
