Lieve buddies,
Kunnen jullie je schoolrapporten nog herinneren? Vast wel. Het is iets wat mij op het moment dat ik de titel opschreef te binnen schoot. Als kind was ik de zogenaamde studiebol van de klas en ook thuis werd ik zo gezien. Mijn rapporten waren voorspelbaar: achten, negens en zelfs weleens een tien. Ik herinner mij dat die cijfers steeds belangrijker werden naar mate ik ouder werd en besefte dat de mensen om mij heen mij complimenten gaven voor die mooie cijfers. Ik voelde mij gezien.
Totdat ik een keer thuiskwam met een zes. Voor verkeer. Blijkbaar had ik zitten dromen toen de regels uitgelegd werden. Een zes is slecht, spookte het in mijn hoofd. Je krijgt geen complimenten maar vragen. Jij een zes?
Ik wilde het gewoon goed doen. Een acht was goed, begreep ik. Dus dat was the bare minimum. Beter nog was die negen of die tien. Uitmuntend. Het woord begreep ik niet, maar de extra complimenten voelden fijn.
Ruim veertig jaar later lees ik een artikel over groei. Bedrijven willen groeien, beter worden, hoger scoren. Mensen in de bedrijven idem dito. Ze willen carrière maken, meer geld verdienen, een groter huis kopen, investeren in crypto om nog sneller te groeien.
En wanneer is het goed? Is de acht goed genoeg of worden we alleen gezien als we steven naar die negen of zelfs die tien. Zijn we dan geslaagd? Ik denk aan mijn cijferlijst van de middelbare school, waar ik zonder al te veel motivatie de HAVO af ronde. Ik was geslaagd. Met een acht, drie zevens, twee zessen en een vijf. Geen haan die er ooit nog naar kraaide. De cijfers waren goed genoeg voor een diploma.
Ik kijk naar mijn fruitschaal en zie een banaan. Rijp, smaakvol en perfect om te eten. De banaan is al een tijdje klaar met groeien. Hij werd geplukt en mocht na een lange reis rusten op mijn fruitschaal. Waar hij van hardgroen naar prachtig diepgeel kleurde. Hij rijpte en was perfect. Geen tien misschien en zelfs geen negen. Groter worden had geen zin. Rustig de tijd nemen was het doel.
Wat als we nu eens allemaal een beetje meer banaan zouden worden? We groeien van kind naar volwassene, onze hersenen ontwikkelen zich, onze lichamen. We maken carrière, kopen huizen, een nog mooiere auto, krijgen kinderen…. En wat als we gewoon op die fruitschaal gaan liggen? De tijd nemen om te rijpen? Niet om stil te staan, maar om goed genoeg te zijn. Zodat de mensen om ons heen van ons kunnen genieten. En wij een beetje rustiger worden. Ik hoor jullie al zeggen: ‘Maar wat als de banaan gaat rotten?’ Maak er dan maar een bananenbrood van. Heel voedzaam en geen verspilling! Hebben jullie nog een goed recept?
Lieve groe(i)tjes, Cynthia
Wat deed dit verhaal met je?
Wil je reageren? Dat kan bij het oorspronkelijke verhaal op Substack. Je kunt me ook rechtstreeks schrijven.